Czy Wy wszyscy naprawdę uważaliście to, co dla mnie i we mnie najważniejsze za irytujące, wyolbrzymiane i beznadziejnie nadwrażliwe? Początkowo zachwyceni złudnym dystansem i odwagą na prostotę, później dziecinnie zrozpaczeni dojściem do sedna, do kruchego, niepewnego, zanadto wylewnego środka? To, co mam dla mnie najcenniejszego daleko jest od bycia rozsądną, znającą odpowiedź na nawet nie zadane pytania i mającą swoje fascynujące życie gdzieś tam, gdzie nie można się dostać. Gdzie Wasze jajca, by dobrać się do samego wnętrza i zdobyć się na odwagę pomocy tej niespokojnej mi. Posplatania Wnętrza i Zewnętrza, docenienia tego, co życie zmusza skrywać. Im bardziej staracie się mnie z tego ogołocić, tym bardziej to cholerstwo wyłazi i już jest pod gardłem, zaraz będzie łzawić w oczach, nie wiadomo co jeszcze. Rano stanowczo odmawiam współpracy, krzyczę, a gdy tylko się ściemni znów czuję, że nie potrafię oddychać jedynie swoimi płucami. Potrzebuje dodatkowych, cudzych, gotowych oddać swój tlen. Jedynaczka-bliźniaczka, jedność i połowa, paradoks. Przeglądając pamiątki po nich, podśmiechując się w duchu, mam ochotę składać im wspólne życzenia na Boże Narodzenie, przemawiać jakby do jakiegoś ludu zgromadziliście się tutaj albowiem wszystkich was kochałam, ale potem przychodzi smutek. Ile jeszcze.

Gotowałeś mi gulasz z serc, a może tylko po to, bym odczepiła się od Twojego?

Czasami widzę jak się wycofujesz, jak tchórzysz, jak uciekasz, jak zamykasz się w swojej ciepłej norze, do której dostarczą Ci pożywienia. Czy jest szansa, że zostaniesz myśliwym, że stanowczo przyjdziesz tu i sobie mnie weźmiesz choć już sama oferuje się Tobie od stóp do głów, ogarnia mnie strach. Ogarnia mnie strach, że już za późno na zgrywanie twardziela, że wpadam w pułapkę, znam ją, ale nie potrafię się wydostać. i do tego to uczucie, że ciągle te same ruchy, te same gesty, te same zwroty i słowa, ten sam dotyk, te same rytuały, już nie pamiętam, który to mężczyzna i jak nazywasz się ty. Coraz częściej do głowy ciśnie się myśl.  Przeczucie-pragnienie, preludium-pociąg, rozkwit-miasto w stronę morza. Nieważne jak daleko i za ile, śpisz?

Moja miłość zawsze jest taka sama, rzygać mi się chcę.