To wszystko jest strasznie dziwaczne, jak Alicja, która łazi po lesie pełnym powykrzywianych luster – nie dość, że przez drzewa nic nie widać, to w każdym lustrze znajduje się coś innego. Które drzwi otworzyć? Jak mogłabym powiedzieć przyjdź, skoro nie mam pojęcia gdzie właściwie jestem? Szukam domu i jednocześnie marzą mi się dalekie podróże. Rozwydrzona księżniczka chce wszystkiego, więc będzie miała nic.

Jawi mi się to niczym udane zdjęcie, gdzieś zgubione w tym całym bałaganie przeróżnych fotografii. Było, minęło?

Przyglądał mi się w napięciu, jak zwykle wyczulony na każdy ruch, po czym powiedział, że idzie wziąć prysznic, i dodał uroczystym, znaczącym tonem, jak ukłon w moim kierunku, możesz przy mnie posiedzieć, jak kiedyś, i przypomniałam sobie, że kiedyś, kiedy jeszcze mieliśmy jakąś nadzieje, lubiłam mu asystować podczas kąpieli, siedziałam na sedesie i rozmawialiśmy, takie tam zwykłe rozmowy, co się zdarzyło tu, a co tam, tak wyglądały dni naszej miłości, jeśli on umrze, jedynie za tym będę tęskniła, nie tyle za nim, co za swobodą i zażyłością, jakiej doświadczyłam, siedząc na opuszczonej klapie sedesu, i próbowałam sobie przypomnieć, jak brzmiał wtedy jego głos, dochodzący z płynącego strumienia wody, czy brakowało w nim życia i radości, wydawało mi się, że nie, że wtedy miał głos słodki, żywy i pełen oczekiwania, ale ile można, przecież nie sposób czekać wiecznie.

Z. Shalev